Samotność w związku - brzmi znajomo?

Czuje się samotny, to dość zabawne, ale nie pamiętam już żadnych emocji. Emocją jest to, że jestem ojcem, że przytulam dziecko. Bliskość syna jest najwyższą formą bliskości. Nikomu o tym nie mówię. I to jest właśnie najgorsze. Jak inna jest rzeczywistość od tego, co dzieje się na tym schludnym obrazku który widzą inni. Jakże doskonały jestem w samooszukiwaniu siebie. Wstyd przyznać się do takiej samotności. Bo nie ma w niej dramatu. Ani żadnego skandalu. Jest tylko wciąż to nic heh, to nawet zabawne. Tylko, który człowiek mając do wyboru śmierć i życie wybierze śmierć? No halo. Nie szukam uczuć, obietnic, planów, pytań - nie mam na to czasu i ochoty. Nie lubię już hałasu w życiu. Emocjonalnego hałasu, oczywiście. Nie mogę sobie na niego pozwolić. Potrzebuje bezpretensjonalnej znajomości, która doda barw i adrenaliny mojej codzienności, ale pozostanie na peryferiach. Kogoś naprawdę bliskiego, w każdym tego słowa znaczeniu. Podobno jestem atrakcyjny facetem (choć to dość subiektywne), można ze mną porozmawiać na każdy temat, z poczuciem humoru, męski szatyn, samiec "A", korpo-ludek, z pasjami i mnóstwem pomysłów. Zdecydowanie wymagający dla wymagającej. Mistrz dyplomacji - gwarancja dyskrecji na najwyższym poziomie. Ty, delikatna i kobieca, ze zdrowym dystansem do życia, spontaniczna i świadoma swoich potrzeb i celów, a reszta... hmm zaskocz mnie ;) Nie interesuje mnie jednorazowa przygoda, szukam stałej relacji.