Mam 21 lat, poukładane życie, a co sie z tym wiąże - jest ono straszn…

Mam 21 lat, poukładane życie, a co sie z tym wiąże - jest ono strasznie szare. Pomimo czasu wypełnionego pracą i związkiem jest ono dla mnie puste. Schemat mojego tygodnia zawsze wygląda tak samo. Czuję, że coś mnie w życiu omija. Po kilku latach związku mój partner wychodzi z założenia, że romantyczne kolacje, spacery są fajne tylko na początku związku. Gdzieś uciekła mi spontanicznośc i radość życia. Wszyscy znajomi są ciągle zajęci, a czasem potrzebuję porozmawiać, pośmiać się lub posmucić, nie ma mnie kto wysłuchać... Z partnerem od dłuższego czasu jesteśmy na jednym etapie. Wg niego jeseśmy za starzy na zabawę, za młodzi na odpowiedzialność. A ja go kocham lecz z każdym dniem czuję, że co raz mniej...
Może to i ze mną jest coś nie tak. Czuje jak życie przelatuje mi przez palce i co raz bardziej przyśpiesza. Boję się, że nic wspaniałego nie przeżyję, że każdy dzień będzie taki sam.
Koleżanki wychodzą ze swoimi partnerami, śmieją się, spędzają razem wakacje, cieszą się życiem.
Też bym tak chciała. A przynajmniej chciałabym wreszcie szczerze porozmawiać...